PIERWOTNY KOŚCIÓŁ I KLASZTOR


1459 – Bernardyni wpisują się na stałe w dzieje Tarnowa. Osiedlają się w klasztorze przy kościele Matki Bożej Śnieżnej, wybudowanym z drewna przez Jana Amora z Tarnowa.


1465 – Przełożonym w tarnowskim klasztorze Bernardynów jest o. Szymon z Lipnicy (zmarł 18 VII 1482; beatyfikowany 1685; kanonizowany 3 VI 2007).


1468 – Rozpoczyna się budowa murowanego z cegły kościoła i klasztoru w miejsce dotychczasowych drewnianych, poza murami miasta. Motywem budowy był pietyzm fundatora, Jana Amora z Tarnowa: „Dla czci Bożej”.
 
 
1483 – Pożar zniszczył miasto.


1499 – Klasztor i kościół oraz przyległy teren zostały nadane na własność Bernardynom – franciszkańskiemu Zakonowi Braci Mniejszych.


Pod koniec XV w. – Jan Amor z Tarnowa otacza murem posesję bernardyńską. Rozbudowę prowadzi Antoni z Jarocina, brat zakonny.


1504 – Mieszczanie tarnowscy sprawili do kościoła gotyckie stalle, które wykonał warsztat snycerski z Wrocławia.


1512 – Mieszczanin Tarnowa Michał Gołda funduje wielki ołtarz.


1516 – Zaraza morowa opanowała Tarnów. W klasztorze zmarło 14 zakonników.


1572 – Epidemia nawiedziła Tarnów. W klasztorze zmarło 8 zakonników.


1574 – Do klasztoru w Tarnowie przeniesiono nowicjat z Krakowa (nowicjat jest to czas przygotowania na stały pobyt w zakonie, trwający jeden rok. W czasie jego trwania kandydat do zakonu zapoznaje się z zasadami życia zakonnego).


1608 – Od tego roku okresowo mieściły się w tarnowskim klasztorze studia dla młodych zakonników na różnych poziomach (studium humanistyczne, bursa dla chłopców oraz studium filozofii i teologii). Formacja – studium w klasztorze, świadczyło o wzorowym i dobrze zorganizowanym życiu zakonnym.


1614 – W Tarnowie wybuchł pożar. Na klasztorze spłonął dach.


1620 – „Lisowczycy” przejeżdżając przez Tarnów pozostawili w klasztorze dwie armaty.


1622 – Dżuma zaatakowała Tarnów. W klasztorze nikt nie umarł.


1644 – Konfraternie św. Anny i św. Franciszka zorganizowały pielgrzymkę do Kalwarii (Zebrzydowskiej) w celu „obchodzenia kaplic”.


1653 – Morowe powietrze zdziesiątkowało mieszkańców Tarnowa.


1654 – W podziemiach klasztoru od strony południowej wybudowano kaplicę „Więzienie Pana Jezusa”, w której umieszczono obraz „Pana Jezusa Cierpiącego i Matki Bożej Bolesnej”.


1655 – Wojska szwedzkie wkroczyły do Polski. W Tarnowie splądrowały klasztor i zabrały zdeponowane w nim kosztowności okolicznej szlachty.


1671 – Od północnej strony nawy kościelnej dobudowano kaplicę poświęconą Niepokalanemu Poczęciu NMP – Patronki Zakonu Franciszkańskiego.


1703 – Nad kaplicą „Więzienie Chrystusa” dobudowano kaplicę zwaną „Pretorium Piłata”, w której umieszczono figurę Chrystusa „Ecce Homo”.


1705 – Dżuma kolejny raz nawiedziła Tarnów. W klasztorze zmarli wszyscy zakonnicy (15 osób).


1742 – Od uderzenia pioruna zapaliła się wieża kościelna.


1743 – Wybuchł częściowy pożar miasta. Ogień rozprzestrzenił się w dzielnicy żydowskiej. Klasztor został ocalony.


1772 – Aneksja południowych ziem Polski przez Austrię. Dekretem władzy cesarskiej kościół i klasztor Bernardynów w Tarnowie poddano pod zarząd komisarzowi biskupiemu rezydującemu we Lwowie. Majątek klasztorny przeszedł na skarb państwa. Utworzono tzw. Fundusz Religijny, z którego wypłacano środki na utrzymanie klasztoru i kościoła.


1782-1785 - W związku z tworzącą się nową diecezją w Tarnowie, w klasztorze zamieszkał biskup nominat, ks. Jan Duvall, wraz z konsystorzem.


1785 – Klasztor dołączono do nowoutworzonej prowincji zakonnej w Galicji.
 

1789 – Klasztor został skasowany przez cesarza Józefa II Habsburga, dekretem z dnia 20 maja tegoż roku.


1789 – 5 sierpnia, dekretem tychże samych władz Bernardyni przejmują klasztor po Bernardynkach.


1794 – Odrzucono plany adaptacyjne zabranych klasztorów na seminarium duchowne dla nowoutworzonej diecezji w Tarnowie (plany opracował Franciszek von Grottger). Klasztor zajęło wojsko austriackie, a w kościele urządzono prochownię.


1809 i 1815 – Pożary częściowo zniszczyły kościół i budynki klasztorne.


1823-1825 – Dokonana została gruntowna przebudowa kościoła i klasztoru. Po zlikwidowaniu dwóch skrzydeł klasztoru (wschodniego i zachodniego) przeprowadzono ulicę (obecnie dalszy ciąg ul. Bernardyńskiej nr 19 i nr 24). Budynki przeznaczono na siedziby sądu i więzienia.


1930-1960 – W przebudowanym budynku kościelnym urządzono biura magistratu miejskiego.
 
 
1996 – Parter dawnego prezbiterium przekazano na własność Kościołowi Polsko-Narodowemu na użytek religijny.